قسمتی از یک شعر ممنوعه

این چشمهای سبز یعنی فتنه،یعنی شر

وقتی به قصد کودتا هر روز میبارند

من از نظام دوست دارمهاش میترسم

این مردمکها عقده ی آدم کشی دارند

چمران احمدی

ترانه ی زمستانی

هوا اینجا پر از بغضه 
هوا اینجا ترک خورده 
هوا بی تو هوایی نیست
یه چند وقته هوا مرده
با این برفای امروزی 
تو این سرمای سردرگم
خیابونهای ولگرد و
من و تنهایی و مردم
همه شکل تو أن انگار
همه از دست من عاصی
دارم دیونه میشم نه؟
یه دیونه ،یه احساسی
یه نخ سیگار خاموشو
تو دستم دارم از دیروز
میترسم که ،ببینی و 
دوباره قوز پشت قوز
میترسم اما بی انصاف
بدون تو ...مگه میشه
نه با  الکل نه با سیگار؟
مگه داریم ؟مگه میشه؟
دوباره میرسم خونه
ولو میشم به روی تخت
کجا موندی ؟یه دیونه
داره جون میکنه بدبخت
اره جون میکنم وقتی
تنت توی  لباست نیست
دارم دیونه میشم نه؟
حواسم هست،حواست نیست

چمران احمدی