قسمتی از یک غزل مثنوی پاییزی

باید تو را به خدا میسپردمت ولی 

پاییز بود و دست خدا زیر چتر برگ

پاییز بود و شهر پر از ناله ی سیاه 

پاییز بود و باغ پر از شیون تگرگ 

بید پر از کرشمه تو را ناگهان شنید 

لرزید مثل زلزله ی رودبار و ارگ 

باید تو را به دست خدا میسپردمت

وقتی تو را مشایعه میکرد دست مرگ 

 

من باغبان شب زده ای از تبار دور 

تو نرگس خزان زده ای سربزیر و بور

 

باید تو را میان درختان یادبود  

_در ضجه سرفه های پر از طعم سرد دود

 

با اشکها ببوسمت در چارچوب قاب 

رویای خواب رفته ی من شب بخیر...بخواب

 

چمران احمدی