درخت تنهای پارک را به حال خودش بگذارید
او آب نمیخواهد
خاک نمیخواهد
حتی کلاغ هم نمیخواهد
به ریزش برگهای سبزش  که نگاه کنی
میفهمی
تنها دلش برای شانه های کسی تنگ شده
که حالا  روی نیمکت قاه قاه  میخندد
(چمران احمدی)