شعرپوچ

ترانه ی زمستانی

هوا اینجا پر از بغضه
هوا اینجا ترک خورده
هوا بی تو هوایی نیست
یه چند وقته هوا مرده
با این برفای امروزی
تو این سرمای سردرگم
خیابونهای ولگرد و
من و تنهایی و مردم
همه شکل تو أن انگار
همه از دست من عاصی
دارم دیونه میشم نه؟
یه دیونه ،یه احساسی
یه نخ سیگار خاموشو
تو دستم دارم از دیروز
میترسم که ،ببینی و
دوباره قوز پشت قوز
میترسم اما بی انصاف
بدون تو ...مگه میشه
نه با الکل نه با سیگار؟
مگه داریم ؟مگه میشه؟
دوباره میرسم خونه
ولو میشم به روی تخت
کجا موندی ؟یه دیونه
داره جون میکنه بدبخت
اره جون میکنم وقتی
تنت توی لباست نیست
دارم دیونه میشم نه؟
حواسم هست،حواست نیست

چمران احمدی

+ نوشته شده در جمعه یازدهم دی ۱۳۹۴ ساعت 9:41 توسط چمران احمدی |

آبان

باران گرفت و باز پر از عقده های شوم

من را شکنجه میدهد آبان... بدون تو

دارم هوای رفتنت را صرف میکنم

با هق هقم کنار خیابان... بدون تو

گویا همه بدون غرض ضربه می زنند

بر شانه ام که هی چه شده ؟ هان؟... بدون تو

یک زن که از کنار من اهسته میگذشت

فهمید گریه کرده ام الان... بدون تو

یک ترمز و نگاه پر از بهت و بعد هم

فحشی که میشنیدم از پیکان... بدون تو

تو قهر کرده ای و پس از این... نبودنت

من را کلافه میکند تهران... بدون تو

این شعر عاشقانه مرا دار میزند

حالا که بند آمده باران... بدون تو

(چمران احمدی)

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم آبان ۱۳۹۴ ساعت 18:2 توسط چمران احمدی |

بوشهر بدون تو

شبهای بعد از تو کسی اینجا مرا نشناخت
شب بود و بدمستی و یک فنجان پر از سیگار
شبهای بعد از رفتنت تنهای تنها بود
شعری که می پژمرد در یک جوهر خودکار

از حال این شبها فقط خانه خبر دارد
کتری بدون آب ،ظرف شام روی گاز
افسردگی های پتو بر روی رویاها
ساعت ،زمان،دلواپسی،با چشمهایی باز

آبان زرد جای مانده روی گلدانها
آبی که من پشت سرت با بغض میریزم
بوشهر را من با تمام سردی اش بی تو
جا میگذارم در خیال گرم تب ریزم

ً"خوبی؟"مگر هم میشود بد بود و بد تا کرد
با اخرین معشوقه از چشمان سبز یشم
"خوبم خدا را شکر " ،این هم عمق تنهایی
این خوب بودن بی تو یعنی هیچ... یعنی پشم

این خوب بودن بی تو یعنی دلخورم از تو
یعنی بیا، برگرد ،بمان ...دیگر نرو جایی
اصلن گمان کن خوب خوبم ،فرق هم دارد؟
حالی که خوش یا بد شود تنهای تنهایی؟

اصلن گمان کن خوب خوبم ،عشقمان پس چه؟
یعنی فقط حالم برای تو خطر دارد
خوبم به جان تو ،به جان دوست دارم هات!
این چشمها بی خود همیشه بغض تر دارد

درگیر تو وقتی نباشم خوب خوبم ...هی
اما مگر هم میشود عشق تو را رد کرد
من کشته ی این حال و احوال خرابم باز
تهمت بزن،آشوب کن ،هی سرد شو هی سرد

بوشهر را من با تمام شرجی اش با تو
قی میکنم از خاطرات واژه هایی زرد
هر جا که هستی خوش به حال شهر و آدمهاش
اما اگر دلتنگ بودی پیشمان برگرد
(چمران احمدی)

+ نوشته شده در دوشنبه بیستم مهر ۱۳۹۴ ساعت 11:51 توسط چمران احمدی |

دوست دختر

بی اجازه دلم کمی لرزید
میشود دوست دخترم باشی؟
دستهای منو تو این بارون
عاشقونه بگیری ،همرا شی؟

چای یا قهوه یا که نسکافه
صحبت از یک نشست طولانیست
کافه ها زود میشود تعطیل
انتخاب کن ،بیا و ن ایست

این فضا بوی شاعری دارد
شعر از من ،سوژه هم خود تو
گرم همصحبتی من میشی_
باز کن روسری آبیتو

من همینجا کنار این کافه
چندساله مواظبت هستم
شاعر قهوه ها و سیگارام
انتظارت رو میکشم،خستم

شده یک روز کیف تو گم شه؟
یا که چیزی رو میز تو کم شه؟
سربدی گریه که کجاست اون چیز
گریه هات شاکی از یه ادم شه؟

من حواسم به کفشهاتم هست
و به شلوار جین این روزات
به نگات ،به دست و بارونیت
به همه ادمای خاطرخات
.
.
.

ولی امروز با یکی دیگه
اومدی تا دلم پر از تب شه
اومدی تا که قصه ی من و تو
داستان هزارو یک شب شه

چای یا قهوه یا که نسکافه
باز گارسون:بگین ...آقا...لطفن
من سه ساله که غصشو خوردم
این منو رو ببر بده اون زن

(چمران احمدی)

+ نوشته شده در یکشنبه پنجم مهر ۱۳۹۴ ساعت 9:44 توسط چمران احمدی |